TRAVEL / De vijf best gelezen artikelen van (en een paar woordjes over) 2018

Zweden Vakantiehuis Meer

Een blog over mijn vijf best gelezen artikelen van 2018. Ik schreef minder dan ik zou willen in 2018. Niet zo gek ook. 2018 is nou niet echt mijn jaar te noemen (anderzijds, misschien juist wél?) en schrijven terwijl er zo ontzettend veel om me heen gebeurde lukte tot mijn grote frustratie niet. En eerlijk gezegd wilde ik ook niet schrijven als het niet goed voelde, of niet lukte. Ik ga geen artikelen plaatsen voor de vorm, ik wil altijd vanuit gevoel schrijven. Oprechte verhalen delen.

Ik hoorde jullie steeds denken bij ieder artikel dat ik heb geplaatst: wat is dit? Waar is de rest? Wat is er aan de hand? Waar zijn Laura’s persoonlijke verhalen? Ik ben er van overtuigd dat een nieuwe Story From The Heart hier tussen zou staan, mocht het niet zo zijn dat ik deze nog steeds niet heb geschreven. Ik stel dit eigenlijk al het hele jaar uit. Ware hartverhaaltjes. Updates. Verhalen over onze laatste reis naar Nieuw-Zeeland afgelopen februari, verhalen over het boshuis (hier komt nog een artikel over omdat er zo ontzettend veel naar werd gevraagd, maar zoals jullie dus wel of niet weten heb ik afscheid genomen van mijn hele leven inclusief stad, huis, boshuis, huisdieren…) – verhalen over mijn relatie van 6,5 jaar verbreken, verhalen over kiezen voor jezelf en de rust weer vinden, verhalen over de lente en de zomer en de herfst en de winter in Utrecht en over mijn lieve vrienden en vriendinnen die er zo onwijs liefdevol voor me zijn en over mijn redenen en over Pretzel en over alles dat ik was en weer ben.

Die zijn er. Verhalen genoeg. Maar moeten deze dit keer ook gedeeld worden? Nee. Het voelde niet helemaal oké, zeker niet als je niet alles kunt vertellen. Ik vond het lastig om te beslissen wat ik wel en niet wilde delen en dat bleek simpel gezegd gewoon even helemaal niets te zijn. Behalve af en toe een kijkje in mijn hart op Instagram. Dat hoeft gelukkig ook niet. Het is goed zo. Jullie kunnen je voorstellen dat dit, ondanks dat het de juiste beslissing is geweest, een enorm verlies en verdriet is geweest en het afgelopen jaar ontzettend hectisch is geweest. Een nieuwe stad. Een nieuw huis. Nieuwe opdrachten. Een nieuwe baan. Een compleet nieuw leven. Afscheid nemen, verhuizen naar een andere stad, het was zwaar. Maar het gaat heel goed met me. Ik ben gelukkig. Ik ben mezelf weer. En misschien hebben volgers die mijn verhalen hier graag lezen maar me niet op Instagram volgen het niet eens meegekregen… Ik heb er ook gewoon vrijwel niets over gedeeld, behalve af en toe (en pas na een paar stille maanden) wat Instagram updates. Er komt nog een update. Een hartverhaaltje. Beloofd. Hopelijk gaan jullie samen met mij 2019 in, want oh boy – dat wordt mijn jaar en wat ga ik weer schrijven, reizen, leven.

View this post on Instagram

A few months ago, I looked upon the sky and saw this heart shaped cloud. I smiled, knowing that I'm resilient. Here I am, choosing the unknown future. It's scary as hell yet an adventure – and my life will always be full of them. 🌈 Wait what, Utrecht? Yes, it has been quiet here the past months but you've all started to ask (sweet) questions. Although I'm always sharing all my highs and lows, this time staying in my offline bubble for the past months was perfectly fine. Being with my dear friends was enough. They are everything 💖 Yes, we've parted ways. Our book is closed. I just don't want to share too much about it because hey, it's internet, I'm not the only one involved and reasons are personal. I moved to Utrecht. It feels weird, starting over aged 30 – but when do you ever (dare to) get that chance? It has been rough at times but I'm sure that in the end, the stars will align. ⭐ #Utrecht #TheNetherlands #tonewbeginnings F.A.Q. – as of all the questions in my inbox. We still care. We cherish the past 6,5 years that were ours. I sold the forest home. We both take care of Pretzel. I'm still writing and blogging. I'm still traveling. I'm very busy with some freelance jobs. I'm OK!

A post shared by Laura (@whatabouther_nl) on

View this post on Instagram

Always missing the calmness of Nepal. 💖 Sorry for my absence lately. When I started out sharing decades ago it all just poured out of me and it felt so good. It hasn't felt like that for a while. More like, oh shit, I haven't posted a photo or written a story from the heart in a while even though my heart is bursting and beating so I better stay up and write at night to catch up. I feel so lucky being a full time creative with a voice online and I hated feeling like this. I have been offline for quite a while now and in a strange way, I feel more connected. I'm re-assessing everything. Figuring out what is pulling me now. I do have so much to say and the weight of it all is sometimes too much for someone who values vulnerability and honesty. I want to write down all travel stories and bursts and beatings that still float in my mind but my mind was wandering. I needed my mind to wonder again. And I do wonder now. I want to keep writing, even more, but about so many other things. Words with value. Words with intention. Just how I started, all by myself. So here's to pulling everything apart and putting it back together, better. 🌠 #Nepal #Annapurna #Pokhara

A post shared by Laura (@whatabouther_nl) on

View this post on Instagram

Mama. Seven years without you. Here I am, sitting on the floor of my new permanent home. It's still empty, I just got the keys. I feel rooted. This feels like a place where I can write again, where I can be again. The thought of you is ever present, as is the sadness – although that color changes. Most of the times it floats, calm, in the back of my mind. Sometimes it swirls along my face, almost invisible like a whisper in the dark. And at points it's unbearable, pushing me down to the ground and leaving me there, feeling motionless. But most of the times it is just there, like a warm energy. And it's OK. I smile when I think of you. I tell hundreds of stories. Life isn't a fairytale but it is still as beautiful, perhaps even more than before as I've experienced how fragile we are. Seven years. I still feel your hand on my shoulder. I'm 30 now, finally more grounded than ever. There's acceptance, kindness and calmness but still there's silly jokes, weird dances anywhere (like here in India) and a reckless mind too. I choose vulnerability because it's easy to be cold in a world that makes it so difficult to remain soft. I know I won't ever live a normal life. But what's normal anyway? I embrace my wild, and I will always keep the fire burning inside. You (and dad) have raised a free spirit. I feel grateful for new chances, new hopes, new magic, and I'm still hopelessly a dreamer with so much to give, overflowing with love for the people around me. A mess of beautiful contradictions make me whole. ♊ I hope that you can see how I give my life color. How I still wonder like a little child and how I'm catching days and dreams with your perseverance and how it sometimes surprises me how much I recognize you deep within myself. How I travel to learn. How I cry and laugh and meet and do impulsive stuff and always listen to my gut feeling. How I therefore, sometimes, have no idea what I'm doing but how I never doubt my heart. How that heart believes and burns and flies, and how I've learned to run with it. How I've not yet got my energy back but how I can feel it in my bones that I do got my spark back. I think you do. I miss you. 29/10/2011 💞 #mama #memories

A post shared by Laura (@whatabouther_nl) on

View this post on Instagram

I'm in Vietnam, but my head is a hive. You know, it would be a lot easier to pretend life is perfect inside these tiny Instagram squares. To pretend that I'm never scared or insecure or ruled by my emotions. To pretend fear doesn't excist, that it can't take beautiful things away. To pretend I live such a vibrant social life. To pretend that I never have the feeling that my life is always about losing things. To pretend I'm always able to control my rocket fuel. To pretend I'm traveling to exotic places and never get lonely. To pretend I'm never confused. To pretend I never lose my shit. To pretend that my heart never gets broken. But that's not the truth. And the truth is important. I cry too. I cry because I pay attention. Because I burn. Because my feelings are genuine. Because I believe. Because I'm dead tired. The past year was demanding and now all is done, finished and over I found myself sitting on my yellow couch in a beautiful home that I can call mine and all I could do is stare blank. Never needed leaving as much as right now. I have no clue of what I'm feeling at this moment, everything is far too big and I'm far too small and I'm wondering how it even got this far at all. ⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ Deep down I know all is good and the world isn't going to end. I know I still feel balanced somehow, although I need to find my grip again. I'm beyond happy with my new home. I know tears will dry up. I know feeling deeply means being able to live, be, write and love with depth. I know this too shall pass. I know that I won't ever burn out. I know I have patience. I know I dare. I know my time will come. I know that everything happens for a reason. I know this is life. I just thought it would be different. Not everything is meant to last forever. But bless those of us who have something to fight for. I am happy to be in Vietnam right now, writing and healing during something I love doing the most with a beloved friend that always catches me when I fall @livkrake ♡. Let's get out of 2018 as fast as I can. This wasn't quite the year but oh boys, 2019 will be. Because everything that happens is from now on. #Vietnam

A post shared by Laura (@whatabouther_nl) on


En nu: de vijf best gelezen verhalen van 2018!


In februari heb ik door Australië, Nieuw-Zeeland en Hong Kong gereisd en wat was het overweldigend mooi. Ik moest de hele reis nog even verwerken en begon daarom gewoon bij het begin van deze reis: mijn artikel over de Great Ocean Road in Australië! Jullie vonden deze route net zo mooi als ik.



Dat ik van road trips hou is geen geheim. Ik huur mijn auto’s altijd via Sunny Cars en deelde onlangs een trendrapport met alle road trip feitjes en nieuwtjes van 2018. Road trippen is namelijk helemaal in! Sunny Cars noteerde een nieuw record van 835.000 boekingen in het afgelopen jaar! Wie mijn verhalen met regelmaat leest of me volgt op Instagram ziet me meer wel dan niet en waar dan ook in een auto rond cruisen. De wind door je haren, je favoriete muziek op volume 10 (luister hier m’n laatste road trip playlist!) stoppen voor sundowners en plekken ontdekken die je normaal niet zou zien… Het geeft zo’n gevoel van vrijheid om zomaar ergens af te slaan en kleine weggetjes te ontdekken zonder dat je haast hebt. Ik deelde mijn vijf mooiste road trips en dit bleek één van de best gelezen artikelen van 2018! Snap ik. Road trippen is life!



Ik vierde oud & nieuw in een roodgeverfd houten huisje midden in de natuur van Zweden, en dat bleek een inspiratie voor velen! Ik heb begrepen dat het huisje nadien enorm vaak is geboekt en wenste bijna dat ik dit geheim voor me had gehouden… Ik hoop ooit terug te gaan naar deze fijne plek.

“De laagstaande zon tekent een patroon van grillige vlekken op het mos tussen de bomen totdat de avond zich langzaam maar onvermijdelijk zijn intrede doet. Twee herten schieten weg. Een krakende tak, een beweging. Diep in het bos is het donker maar iets weerkaatst een vleugje zonlicht dat door het wolkendek dringt. Twee puntjes van licht. Ogen? Ik kom iets dichterbij, tot er iets dat lijkt op een grillige rotsformatie voor me opduikt. Daar staat ze, een vrouwelijke eland. Minutenlang kijken we elkaar aan en voor een moment staat de tijd stil.”



In mei vierde ik de liefde van twee goede vrienden op het mooie Curaçao. Mijn vriendin Nieke trouwde er met haar grote liefde Jochem (weten jullie nog, dat aanzoek in de Efteling waar ik aan mee heb geholpen?) en ik was erbij: als getuige! Wat was ik vereerd toen ze me vroeg, ik had het niet willen missen. Ze droomden van een strandbruiloft in de zon en zodoende vlogen we met een handjevol mensen naar het zonnige Curaçao. Het was een bijzondere dag die veel te snel voorbij was. Vervolgens genoot ik nog een volle week van het relaxte eiland en ontdekte ik de mooiste plekjes. Een verhaal over de bruiloft en het eiland Curaçao in één blog!



Ook een van de best gelezen artikelen van 2018: mijn Zuid-Afrika verhaal. Begin 2009 vloog ik als 20-jarig meisje naar het verre Zuid-Afrika , om pas eind dat jaar (én een jaar ouder…) terug te komen. Als ik de vele blogs uit die tijd lees is het net of de laatste blogs geschreven zijn door een ander. Het bleek een life changing journey. Mijn ouders hebben me wel eens verteld hoe ze dit van een afstandje hebben gezien. Ze zeiden me dat ik als een onbevangen spring-in-‘t-veld vertrok en als jongvolwassen vrouw terug ben gekomen (alhoewel, nog net zo onbevangen…). En nu? Nu ben ik 30. Over deze reis, mijn terugkeer naar Zuid-Afrika in 2016 en 2017 en wat dit land met me heeft gedaan.


LIFESTYLE, Lifestyle, Persoonlijk, Stories from the Heart, TRAVEL, Travel Tips & Inspiration

Leave a reply


  1. Ella Mac 28 december, 2018 at 20:05 Beantwoorden

    I really liked your blog , your blog is very petrified me in the learning process and provide additional knowledge to me , maybe I can learn more from you , I will wait for your next blog , thanks.

  2. Wendy Pasop 29 december, 2018 at 16:58 Beantwoorden

    Mooi geschreven Laura. Ik begrijp je. Vanuit mijn tenen. We zijn deels dezelfde reis gegaan, ook al ken ik de ins en outs niet van de jouwe. Leef je allermooiste leven lieve Laura en ga door met alles wat goed voelt!

    • Laura 1 januari, 2019 at 23:52 Beantwoorden

      Ja, dat heb ik ook gezien, gelezen, gevoeld bij je. Heel heftig en ik herken ook veel in jouw verhaal. Misschien eens een theetje op drinken. Leef je leven, 2019 wordt fijn!

  3. Sonja 12 januari, 2019 at 10:38 Beantwoorden

    Ik heb niet alle insta-verhaaltjes gezien, maar wel een paar en de andere heb ik nu dus terug kunnen lezen. En wauw, ze zijn gewoon zó mooi, zo echt en rauw en tegelijkertijd poëtisch en ze raken me enorm. Ik wil sommige zinnen stiekem opschrijven in een boekje om later zelf in liedjes te kunnen gebruiken, omdat je dingen zó mooi hebt verwoord. (Maar het zijn jouw woorden en jouw verhaal dus ik laat ze waar ze zijn, natuurlijk)
    Ik snap heel goed dat je even niet de behoefte voelde om alles uitgebreid uit te typen op je blog, alhoewel ik stiekem wel de stories from the heart heb gemist. Maar soms is het leven zelf al gewoon even genoeg om mee te dealen. Ik haal inspiratie uit je kracht om de pijn onder ogen te zien en je vertrouwen om weer door te gaan, dus dankjewel dat je dat deelt. Ik hoop dat 2019 je langzaam laat helen en goed voor je zal zijn, en dat Utreg ook goed voor je mag zijn! Liefs.

    • Laura 25 april, 2019 at 17:59 Beantwoorden

      Heb nooit gezegd hoe erg ik deze reactie heb gewaardeerd. Hij raakte me toentertijd (en nu weer) tot aan tranen toe. Dankjewel. Vind het echt heel bijzonder <3 Ik heb eindelijk de moed gehad om een nieuwe story from the heart te plaatsen net. Dank dank dank lieve Sonja. <3

  4. Steve Clark 18 oktober, 2019 at 22:56 Beantwoorden

    Wow, what a great article! Thank you for reminding us of the excitement of getting out of our comfort zones and showing us such a different place. I’ve really enjoyed reading it throughout. Thanks

Post a new comment

Lees ook: