DIARY / MJV – Tag for the young woman

78

On the blog of Anne (who lives in Berlin), October is all about ‘the young woman’. There were several daily topics: from trends to uncertainties, from hormones to feminism. Very interesting topics and a great initiative. She also developed the tag ‘for the young woman’. You are free to join this tag, spread the love. Here we go.

What did you like about growing up? Are there things you did not like?
On one hand my childhood was quite unconcerned. Let me start by saying that my parents were the most amazing parents you could wish for. They let me make my own choices, right or wrong, and gave me space to do what I wanted to do, wear or who I wanted to be at that time. They were always there for me. We did lots of fun things, and I think back with a smile. Growing up was exciting, fun, scary, a discovery that I was able to experience myself. We went on holidays, each weekend we made day trips, they taught me about life and they have set me free. Later, my father picked me up at the disco in early mornings and my mother was always at home with a cup of tea and a listening ear. I danced, competed, I was always outside, had mountains with girlfriends to play with and I grew up like every child is supposed to grow up.

On the other hand, there were a lot of violent problems with my brother who have had influence on the whole family and my mother was always very ill. Chronically ill, with ups and downs. Regularly she stayed in hospital for weeks, months and even years. I was picked up at school every day by my father, and then we went to mom in the hospital the rest of the day. I took girlfriends there and we played along the fountain in the hospital and when I was sad, I was allowed to buy a pair of Spice Girls-platform shoes. My mom was strong, we were all strong and all kept ( besides deep conversations ) humor in this situation .

Despite the uncertainty and sadness sometimes I can think back to my childhood with a smile. It was a part of us. And my parents have always let me be a child, even if this was actually pretty something to handle- for a child. I am proud of who I’ve become . I think that is the best part of growing up: that you become someone. And that you can always be proud of.

What aspects/achievements in your life are you most proud of?
I actually always change my dreams into plans, by just doing what I want to do. If I want to make a trip I’ll make sure I do. And I believe that everyone can. I left to Greece to work there in between studies when I was 17, and when I was 18 I studied in London. When I was 20 I lived in Africa, 21th in Paris. I just did it and that I continue to do so. I lived out of my backpack and moved abroad when I could. And I stayed who I am . That sounds very typical, but I have always been myself. I am also quite a bit proud of who I’ve become, precisely because of the things that were going on. And I am proud that I go where I want to go, that I gave up my good job to find my core back and trying hard to turn my dreams and passions into a business.

What is your ultimate youth sentiment?
Summer holidays. Every summer we were given the Vacancesoleil’ book, a book with holiday sites to choose from. Every year we went to France by car for a couple of weeks. My parents chose the region (every week a different area) and we could pick the campsites from that book: we gave them one to five stars. Five stars were campsites with large pools, ten slides, children’s activities and entertainment, discos and the sea, mountains or Disneyland Paris around the corner. And my parents always chose the camp with five stars, ecstatic.

The preparations. Months in advance my mom collected Donald Duck books and other holiday books for the long journey by car. And settled in our cozy bungalow, we went to castles, the sea, pittoresk towns, mountain climbing with my father, a shopping trip with my mother, canoeing, looking for shells on the beach. I remember doing groceries at the Supermarchée , I could pick ten small cheeses for the picnic. Ordering a french baguette with my best French. And making a lot of foreign girlfriends on the site.

What terrible trend did you follow in clothing back then?
When I was a little girl I wanted to have patent leather shoes. That changed quickly. I used to be a tough girl. Climb trees, play football, build tree huts and play war games with boys and I walked around in my tough war clothes from the dump. Then the Spice Girls came into my life. I drew Mel C’s tattoo, wore the clothes they wore and walked on towering platform shoes. Later (maybe because of my big brother, or just because I loved the music I still love: different, indie , rock , even at that time a lot of punk) I started to dress alternative. With wide trousers, skate shoes with colored laces , chains, pink dreadlocks and lots of colored bracelets. I made ​​fifty ‘selfies’ in one day in the bathroom. And I dyed my hair dark for years. Slowly this alternative style changed into just wearing what I would like to wear.


What do you think about feminism?
I actually do not think about it too much, although it is a very interesting topic. Because I constantly follow my heart, it’s weird to realize that women were given the right to vote in 1919 in the Netherlands. And that abortion became legal in 1981. It was only in 1996 that the law ‘equal treatment on the grounds of working’ was adopted. The biggest gain of feminism is that there is now a place in the world for all Dutch women. Feminism has given women the opportunity to develop their talents. Women are no longer judged solely on motherhood .

Yet inequality in our country is still there, such as in employment, politics, sexuality, marriage and family. Only 7 percent of the top positions in the largest Dutch companies are women. The average hourly wage of women is 78 % of the hourly wage of men. Women started to work more the past thirty years, but their home situation is little changed. Men occupy a smaller portion of the unpaid labor on their behalf. And the violence and abuse of women….still there. The shelters are overcrowded in the Netherlands. I have a good education and work hard, take care of my own finances. That feels good to me and I can not let go of that, so in that respect I am still a little feminist. Though it would be quite nice to be able to let that go sometimes .

Have you ever experienced that you were treated differently (positive/negative) because of your gender?
Not in the serious sense of the word no, fortunately. However, on trips where the culture is simply different, I adapt and wear for example covering clothes. The times that I just blinked my eyes and were allowed to travel without a ticket are there, but that is simply the benefit of being a woman. Treated negatively because of my gender, I don’t think so. Of course I sometimes feel like I’m being prejudged because I am a woman. I have a good general education, have studied and got a dose of (life) knowledge and experience. If people judge me at first sight that touches me sometimes. I ‘m afraid that people underestimate me, but instead I try just as hard to prove what I’m worth.

What would you like to say to your mother?
Mom, I really miss you.Terribly. Every day a little more bearable and with deeper realization that I just really can’t call you anymore, but every day a little more as well. They are right when they say that everything continues to go on. That time flies. Mom, do you see me? Do you see how I’ve become a bit older again? Do you see what I’ve done? Do you tell the people who you are dancing with on the clouds, “Look , that’s my girl”? Do you see where I traveled tp? Because I took you with me. Whom I have met, and how happy I am right now? Because I like to tell him all about you. Do you see our house, and I get the same comments on the stairs as you did about your basement door? But you also see that I miss you every day? Occasionally, just want to ask you something? Are you proud of me? You were and remain the most beautiful, strong, loving and inspiring mother that I could wish for.

1644

1646

1647

1648

1658

1652 1655 1656 1649

1657

Diary, LIFESTYLE, Personal, Stories from the Heart

Leave a reply

78 comments

  1. Dagmar 28 October, 2013 at 13:51 Reply

    Ik had moeite om m’n traantjes te bedwingen. Zo mooi wat je hebt geschreven! Ook dat stukje voor je moeder, heel dapper en knap. Ben echt heel trots op je en ik geniet volop van je positieve bijdrage die je deelt met je lieve lezers <3

  2. Eva 28 October, 2013 at 13:56 Reply

    Zit ik dan op kantoor, stiekem je blog te lezen en moet ik mijn tranen tegenhouden vooral bij de laatste vraag. Jemig wat mooi, wat mooi geschreven en wat sta je mooi in het leven.
    Kan nu nog wel hele knullig ‘leuke’ opmerkingen maken over die selfies van de middelbare school, de plateauzolen en de vakanties in Frankrijk (die wij ook altijd jaar in jaar uit maakten en zoveel waard waren) maar alles valt in het niet.

  3. Mandy 28 October, 2013 at 14:11 Reply

    Lieve, lieve mooie sterke vrouw. Ik ben zo supertrots op je. <3
    Morgen in gedachten nog meer bij je dan normaal. Mama is trots op je, ik weet het zeker.

  4. Josianne 28 October, 2013 at 14:14 Reply

    Leuk dat je zoveel foto’s hebt toegevoegd! Altijd leuk om foto’s van vroeger te zien :) Meis, wat ben jij ongelooflijk sterk en wat ben ik trots op jou, je doet het geweldig! Sterkte morgen. Knuffel <3

  5. Chezzelia 28 October, 2013 at 14:19 Reply

    Wow mooi geschreven en ik hield het niet droog! Vooral dat laatste stukje over je moeder…
    Hoe jij in het leven staat en dingen doet die je wil doen, op een redelijke jonge leeftijd gewoon je rugzak pakken en vertrekken.. doen wat je wil. Heel mooi!

    En Spice Girls.. yes guilty! Haha!

  6. EstherLizaa 28 October, 2013 at 14:20 Reply

    Ik moest wel even een traantje weg pinken hoor, want wat een ontzettend mooie weer. Je kan echt ontzettend goed schrijven, talent! Ik geniet elke keer weer van de fijne sfeer op je blog. Bedankt!

  7. Laura 28 October, 2013 at 14:33 Reply

    Tranen in mijn ogen Laura. Wat een sterkte vrouw ben jij! Vooral na alles wat je hebt meegemaakt. Ik vond het heerlijk en inspirerend om te lezen. Liefs, je naamgenootje Laura.

  8. Natasja 28 October, 2013 at 15:02 Reply

    Mooie woorden over je mamma, ik kan me niet voorstellen hoe het zonder zou moeten zijn. En respect voor je instelling: doen, werken en ervoor gaan. Je mag zeker trots zijn op wat je doet en waar je nu bent!

    En ja, alto’s… hihi. lang leve de wijde broeken en de Dr Martens!

  9. bohemiandreams.nl 28 October, 2013 at 15:11 Reply

    Lieve Lau. Wat een prachtig stuk heb je hier gepost, zomaar op de maandagmiddag. Ik moet een traantje laten om je stuk voor je mams en ik ben de rest even vergeten, ik weet alleen nog dat ik opnieuw dacht dat je stiekem een zusje bent – sister from another mister. <3 Liefde. Ik wil je snel weer zien.

  10. elmganneke 28 October, 2013 at 15:25 Reply

    Dat stukje over wat je tegen je mam zou willen zeggen… Zo mooi. *pinkt traantje weg.
    Sowieso heel mooi geschreven. :) Leuk om te zien dat je als kind al met je ouders zulke leuke reizen maakte. Wij gingen nooit op vakantie, heb ook wel eens het idee dat het daarom niet zo in me zit.
    O en die selfies, zo’n periode heb ik ook nog gehad volgens mij. Ik ben blij dat ik er geen bewijzen meer van heb.

    • Laura - what about her 28 October, 2013 at 16:40 Reply

      Ahw was allemaal niet de bedoeling, die traantjes! Wij gingen echt elk jaar naar Frankrijk (en af en toe in de winter naar Zuid-Duitsland, naar vrienden). Heeft zeker de reislust opgewekt, mijn ouders hebben me ook altijd gesteund en aangeraden om alle kansen te pakken!

  11. Anne 28 October, 2013 at 15:55 Reply

    Wat bijzonder om te lezen, wat heb je ontzettend mooi over je moeder geschreven. Krijg er een brok van in mijn keel! Alle fijne herinneringen, wat je vertelt over het kiezen van campings – dat soort herinneringen koester ik.

  12. Natasja 28 October, 2013 at 16:17 Reply

    Wat mooi om te lezen en ook wel heel herkenbaar, alleen was het bij mij mijn vader. Een groot gedeelte van mijn jeugd is hij ernstig ziek geweest, maar hij was er altijd voor ons en deed alles wat hij kon! Bij het laatste stukje kwamen ook de tranen hoor, zo mooi geschreven en ik hoop dat hij ook trots naar beneden kan kijken, ik weet zeker dat jouw moeder dat ook doet! :)

  13. Anouk 28 October, 2013 at 16:47 Reply

    Wat een mooi stuk, heb elke letter gelezen! Herkenbaar die armbandjes in alle kleuren de de mooie ogen, haha… blij dat die tijd voorbij is. Het mooiste vond ik toch het stuk over je mama en alle foto’s met haar. Kippenvel en een traantje. <3

  14. Sylvia Kuijsten 28 October, 2013 at 16:52 Reply

    Wauw, wat een mooie, uitgebreide en eerlijke antwoorden. Net zoals bij degenen boven mij, raakte het stukje over je moeder mij ook. Respect dat je dat zo doet, daar kunnen velen nog iets van leren ;)

  15. Marijn 28 October, 2013 at 17:13 Reply

    Wat een prachtig stuk! Echt, ik ben er helemaal stil van.

    Wat moet het heftig zijn geweest om half op te groeien in een ziekenhuis en te zien dat je moeder het zo moeilijk had, maar wat fijn dat je toch het gevoel hebt dat je echt kind bent geweest.

    & al het verhuizen en reizen; klinkt als een prachtige manier van leven en een grote inspiratie :)

  16. Karlijn 28 October, 2013 at 18:24 Reply

    Mooi omschreven en beschreven! Ik weet eigenlijk niet wat ik hier op moet zeggen. Wat fijn dat je ouders je zoveel kind hebben laten zijn en dat je ondanks die ‘kuttige’ ziekenhuiswereld zo’n fijne jeugd hebt gehad.
    Wij gingen ook altijd naar Frankrijk en heb er zulke leuke herinneringen aan, Vriendinnetjes, stokbroden en heel trots zijn op mijn Franse woordenschat (ooievaar ;p). Veel sterkte morgen, ik hoop dat je mooie herinneringen aan je moeder je kunnen helpen.

  17. Sonja 28 October, 2013 at 18:40 Reply

    Wauw wat kan je toch ontzettend mooi schrijven, vooral het laatste stukje over je moeder raakt me echt heel erg.
    Verder vind ik het altijdzo leuk om oude foto’s van mensen te zien! Echt leuk om te zien hoe je in die tijd alleen al in je uiterlijk en uitstraling zo veranderd bent. Ik vraag me ook af hoe ik over een paar jaar naar het meisje kijk dat ik nu ben.
    Het blijft een leuke tag!

  18. Mieke 28 October, 2013 at 18:58 Reply

    Wat heb je dit weer mooi geschreven. Best een heftige jeugd als ik het zo lees, maar ook een hoop mooie herinneringen. Wat knap dat je dit zo open en eerlijk deelt!

  19. Food Love and Happiness 28 October, 2013 at 20:21 Reply

    Mooi omschreven, die ziekenhuisperiode en het stukje over iemand worden. En wat een prachtige foto van jou en je moeder, daar in de bergen, tussen het gras, de wapperende jurk van je moeder…prachtig!

    En wat mooi, pure liefde, dat laatste antwoord.

  20. cheyenne 29 October, 2013 at 06:14 Reply

    wauw. je schrijft zo mooi, prachtig om te lezen.
    en inspirerend ook, ik krijg zin om mijn koffer te pakken & naar een ander land te vertrekken!
    xo, cheyenne

  21. misssexandthecity 29 October, 2013 at 21:44 Reply

    Wees dankbaar voor zo’n fijne jeugd, ondanks de ziekte van je mama, ik heb 5 kerst-en nieuwjaar in het ziekenhuis doorgebracht, door het zieke kindje van mijn zussie en het zijn uiteindelijk de mooisten,…….en ga vooral door met het waarmaken van je dromen!!!

  22. TravelLin 30 October, 2013 at 05:29 Reply

    Poeh, prachtig geschreven. Knap dat je zo je dromen volgt. Je lijkt me een mooi mens, dank je wel voor het meekijken met jouw opgroeiproces. Heel treffend wat je zegt over wat het mooiste is van opgroeien. :-)

  23. Marcella 2 November, 2013 at 22:57 Reply

    Prachtig Lau, wat schrijf je toch mooi! <3 Gave tag, ik heb hem inmiddels zelf ook ingevuld. Mooi om zo te delen hoe je opgroeide en waar je trots op bent.

  24. Naomi 14 November, 2013 at 11:47 Reply

    Wat een mooi stukje! Ik moet bekennen ook ik was helemaal gek van de Spice Girls, hoge schoenen, petje en videobanden. O ik had zelfs een Spice Girls Barbie.

    Daarnaast vind ik het stukje over je moeder ook heel mooi, je voelt gewoon jouw liefde voor jouw moeder daarin. En ik weet zeker dat ze met een glimlach kijkt naar jouw leventje.

    • Laura - what about her 14 November, 2013 at 20:23 Reply

      Haha ahhh ja, ik had ook echt ALLES. Fantastisch. En elke playbackshow de Spice Girls doen. Ik moest altijd Emma zijn door m’n blonde haar. Daar heb ik ook nog wel foto’s van :’) en wat lief gezegd, dankjewel :)

  25. Dominique Brouwer 17 March, 2015 at 15:53 Reply

    Wat heb je dit mooi geschreven. Ik heb dit met plezier gelezen en vond jullie 1 tot 5 kruisjes systeem goed bedacht. Voor een klein kind is het helemaal geweldig om zelf de bestemming uit te mogen kiezen.

Post a new comment

Lees ook: