TRAVEL / The Philippines: Shepherds Arms orphanage, Bohol

Bohol Filipijnen Weeshuis

As always I took a backpack with me to the Philippines, but hardly filled with clothing. Instead I brought drawing books, coloring books, pencils, games and bubble blowers. I was going to go help in an orphanage. I had contact with an orphanage on Cebu. A huge orphanage and a large organization. I would go there. It all went differently. A blessing in disguise. We end up at a small, self-sufficient and inspiring orphanage. As if it should have been that way.

We are stuck on Bohol because of the typhoon and we could not get to Cebu. “Tomorrow we are going to an orphanage”, I said. “Did you get that sorted out?”. “No, but there must be one here”, thinking of all the natural disasters that the island has endured. My boyfriend knows me by now and he doesn’t say a thing, so the next day we get a tuktuk. I found a vague description of an orphanage on the internet. The tuktuk driver looks dazed. We drive to where I think it is, and get a flat tire after half an hou. This starts well. We take another tuktuk, and this man does not speak a word of English. I write the name of the orphanage on a piece of paper. We drive, and after a while he starts running back and forth to ask for the place. No one knows it. Really, no one. Me and my ideas. Eventually we end up in the Town Hall where, after a long search and call, we find a landmark. Great. An hour driving back it is. It turns out that the place is near our accommodation. Close to the Bohol Bee Farm you will find the orphanage ‘Shepherds Arms’. A small and self-sufficient orphanage with 25 orphans in the age of three to twenty-one, but a warmer family than you could ever imagine.

We get a warm welcome, but while we get a tour I see no children. It’s Saturday? After being slightly in panic (I want to hug them!) it turns out they are at school. The school has been destroyed by the earthquake for a while and now children have six days of school to catch up the missed lessons. The orphanage has wooden cabins, goats, vegetables, fruits and chickens. They are incredibly self-sufficient. A social worker, two house mothers, a handyman and the bus driver are responsible for the children. They provide mainly for each other. They are building a stone house where all children can sleep, but there is no money. We decide to pick up the children and we take their school bus. They laugh hysterically when they see us, but are shy at first glance. They don’t get visits so often. And suddenly there are two weird, long Dutch persons in their bus. A boy has a guitar, and turns out to play tremendously good. The others are still learning and reading books, and the older girls have gotten a degree today.

At the orphanage the children introduce themselves, and sing a beautiful song for us. They are curious but shy. After we have said they should just play and not worry about us, they dive into the pile of presents we brought them. One is coloring, the other is blowing bubbles while the little girl eats a muffin with a pencil in the same hand and the bubble blower in her other hand. A fantastic sweet boy is lyrical when he sees that there is also a blank sketchbook, and full of passion he begins to draw. The next few hours I don’t see him anymore. His nose is almost touching the paper while he is carrying out the crayons carefully, and a masterpiece appears on his blanc paper. Everyone is enjoying themselves. It touches me. What a beautiful people. The smallest boy of three sits on my lap, and decides to stay there the rest of the day. We are blowing bubbles together, while outside the older girls are dancing in front of my boyfriend. I have a nice conversation with a sixteen year old girl. She is wise. She wants to be teacher, and is fond of books. When I tell her that I write, she is lyrical. But also, she wants a long nose like me. Not a flat one. She wants to be more daring in front of her classroom. She wants to go with me to Netherlands. All of them are so wise, so mature and, in particular, so sincere and open. There are children that can learn a lot from them in Netherlands. Here, they all are brother and sister, they are equal and they are kind to each other. If everyone would be like these children, youth would be a lot nicer these days. The day flies by. It is dark, there is being cooked on fire and it’s almost bedtime. I don’t want to go back. But I have to.

I feel a gentle tap on my back, and I turn around. There is my young artist, holding the sketch book firmly in his arms. “I am so happy with this. It is so nice”, he says gratefully, not realizing that he is the one who gives me gratitude. And that is the most beautiful gift that anyone can give you.

Weeshuis Bohol Shepherds Arms, Filipijnen

Weeshuis Bohol Shepherds Arms, Filipijnen

Weeshuis Bohol Shepherds Arms, Filipijnen

Weeshuis Bohol Shepherds Arms, Filipijnen

Weeshuis Bohol Shepherds Arms, Filipijnen

Weeshuis Bohol Shepherds Arms, Filipijnen

Weeshuis Bohol Shepherds Arms, Filipijnen

Weeshuis Bohol Shepherds Arms, Filipijnen

Weeshuis Bohol Shepherds Arms, Filipijnen

Weeshuis Bohol Shepherds Arms, Filipijnen

Azië, Bohol, De Filipijnen, DESTINATIONS, Local Life, TRAVEL, Travel Category, Travel Stories

Leave a reply


  1. Mandy 8 May, 2014 at 09:11 Reply

    Prachtig verslag. Je straalt op de foto’s, onwijs mooi dat je dit kon doen en dat je als geluk bij een ongeluk bij dit weeshuis uitkwam.

    • Laura 8 May, 2014 at 10:19 Reply

      Alleen maar heel erg fijn, zou iedereen moeten doen! Ik zou niet naar een land vol ellende kunnen gaan zonder iets te doen. Al is het maar zoiets.

  2. Anne 8 May, 2014 at 15:48 Reply

    Bijzonder, mooi. Echt ontroerend, wat speciaal dat je dit zo hebt aangepakt en die kinderen zo blij hebt kunnen maken. Een onvergetelijke ervaring lijkt me ook. Ga je nog een keer terug denk je?

    • Laura 8 May, 2014 at 16:04 Reply


      Was ook heel speciaal. Ik zou echt ontzettend graag terug willen (maar zo wil ik ook al mijn kindjes in Zuid-Afrika weer eens opzoeken….)

  3. Michelle 8 May, 2014 at 16:40 Reply

    Ik volg je blog al een tijd maar heb nog nooit een reactie achter gelaten. Waarom niet? Geen idee, maar vandaag ga ik dat eens wel doen. Je raakt me en neemt me mee in je verhalen en je ontroerd me, zo ook in dit verhaal. Je komt eerlijk, puur en oprecht over en dat vind ik fijn om te lezen. Jouw passie spat vaak van het scherm af en dat inspireert mij ook weer. Dankjewel voor je mooie verhalen, ga zo door!

  4. Linda 8 May, 2014 at 17:13 Reply

    Wat een geweldig mooi gebaar en geluk bij een ongeluk inderdaad dat je dit weeshuis tegenkwam. Je verhaal is mooi en de foto’s maken het nog net wat mooier.

    • Laura 8 May, 2014 at 17:35 Reply

      Jaaa, deze heeft me meer geraakt dan ik denk dat die grote organisatie had gedaan. Er komt nog een filmpje (twee over Filipijnen) met beelden van deze lieve kids. :)

        • Laura 11 May, 2014 at 13:01 Reply

          Doen! :D Inderdaad handig, maar ik hou ook van de charme van landen waar totaal geen Engels wordt gesproken & je toch prachtig kan communiceren zonder woorden :)

          • Maaike 11 May, 2014 at 13:06

            Mooi gesproken (:
            Ben zelf helaas te arm om deze zomer zo’n kek reisje te maken. Super jaloers op je dus! Ik ga meteen een spaarpot ergens vandaan vissen om te sparen voor volgend jaar.

            Blijf reizen en blijf zulke mooie dingen doen voor mensen!
            Nog iets op de planning komende tijd?

          • Laura 11 May, 2014 at 13:16

            Ah, wat lief. En wat jammer, het hoeft niet duur te zijn! :-) Waar wil je volgend jaar heen? Ik vertrek woensdag naar Girona en de week erop naar Parijs, Aruba staat vast voor september, Oostende en Brugge in juni, Berlijn in juli en misschien nog rest staat nog open, we willen nog wel een langere reis plannen eind dit jaar! Maar het is voornamelijk werk en een way of life :-)

          • Maaike 11 May, 2014 at 13:18

            Wauw! echt wauw. Berlijn was ik pas, zou errug graag terug gaan…
            Ik wilde eerst volgend jaar naar vietnam om daar met een motor te gaan touren, maar nu maak je me toch wel erg enthousiast over de Filipijnen… (:

            Veel plezier bij je first stop Girona ! Ik blijf je blog volgen.

          • Laura 11 May, 2014 at 14:16

            Heel leuk dat je me blijft volgen! En tof dat je in Berlijn was, en ik zie op jouw blog ook in Londen, dus jij geniet ook lekker! :-) Oh, dat is heel gaaf! Ik zou bij Vietnam blijven als ik jou was :-) Ik heb heel wat van Azië gezien inmiddels, Vietnam net niet door tijdgebrek, maar ook die hoek – Laos, Cambodja, etc. Laos en Sumatra staan bij mij echt op nummer 1! De Filipijnen zijn prachtig, vooral de kust. Maar het is een katholiek land en dus niet echt ‘Azië’, daar waar ik zo gek op ben. En het eten valt heel erg tegen. En daarbij zijn het 7000 eilanden, dus dat lijkt me lastig met de motor. Vietnam lijkt me daar veel meer geschikt voor en dat lijkt me een fantastische tour! :-) Ik ben nu al benieuwd! Ben je eerder in Azië geweest?

  5. Eva 5 August, 2014 at 12:18 Reply

    Wat ben ik blij dat ik je blog heb ontdekt, je verhalen en foto’s zijn zo prachtig en inspirerend, laat me herinneren waarom ik zo gek ben op reizen en geeft me gelijk weer de kriebels om maar gauw een ticket te boeken!

  6. Lotte 26 October, 2014 at 13:36 Reply

    Wauw, dit verhaal vind ik echt fantastisch! Heb vandaag je blog pas ontdekt (via wearetravellers) en heb ‘m al helemaal ‘uit’ gelezen vandaag. Echt een inspirend verhaal en knappe foto’s!

Post a new comment

Lees ook: