PERSONAL / Even bijkletsen: een verre reis, een boshuis en… gezinsuitbreiding!

25
IMG_20180319_115315_915

 
 

Welkom… Pretzel!

IMG_20171001_141133_566

Ha, ik had jullie vast beet met de titel. Nog geen kleine nomad onderweg. Wel een hondenkind. Welkom Pretzel! Eigenlijk is het helemaal geen welkom meer, want wij hebben Pretzel al lang en breed in ons huis en hart verwelkomd. Pretzel is zelfs al bijna zes maanden bij ons! Ik realiseerde me vandaag dat ik hier op What About Her eigenlijk nog vrij weinig over Pretzel heb verteld, terwijl hij zo een eigen artikel verdient. En ik realiseerde me dat ik überhaupt vrij weinig op What About Her heb verteld de laatste tijd, daarover later meer. Even bijkletsen dus!

Hallo Pretzel

Zoals jullie vast wel in de reisartikelen en op social media hebben gezien: wij hebben een hondje, iets waar we al jaren over hebben gefantaseerd maar nu pas in ons leven past – en hij is fantastisch. Het is een teckelkruising, geboren op 4 augustus 2017 en hij heet Pretzel. Maandenlang zocht ik naar een ouder asielhondje in Nederland of een hondje uit Roemenië/Spanje om te adopteren, maar we kwamen er maar niet uit. Het is ons eerste hondje en het is zo lastig om op afstand een dier te adopteren, zeker omdat ze vaak wat ouder zijn en het karakter al is gevormd met soms de meest verdrietige ervaringen en eventuele problemen. Omdat wij geen ervaring hebben en zelf een ietwat bijzonder leven leiden durfden we het niet aan.

Na lang nadenken en twijfelen hebben we daarom toch besloten om een puppy te adopteren en zo hebben we begin oktober de 8 weken oude Pretzel opgehaald van een boerderij. Inmiddels is hij 7,5 maanden en een echte puber, wat vliegt de tijd! Wij zijn bewust de eerste maanden thuis gebleven (misschien komt mijn winterdip daar vandaan?) en zijn alleen naar Berlijn en Zweden gegaan mét Pretzel. We hebben ‘m dus 24/7 geknuffeld en opgevoed en ik moet zeggen dat wij een heel leuk hondje hebben gemaakt. Ik hoop ooit ook zo’n leuk werelds kindje te maken. Het is een goede voorbereiding moet ik zeggen, van nachtenlang naast de bench slapen en ‘s nachts om de twee uur uitlaten tot het rekening houden met en dus een iets meer gestructureerd leven krijgen!

Pretzel is echt het allerliefste hondje van de hele wereld, altijd vrolijk en ontzettend leergierig – inmiddels een echte circushond. Hij houdt van knuffelen en sneeuw en soezen in de zon en stokken en is hilarisch en god, ik kan me geen leven meer voorstellen zonder ‘m. Bizar hè? Ik was/ben altijd een kattenmens, opgegroeid met katten en vijf jaar geleden bestond onze eerste gezinsuitbreiding uit Aap en Noot (gaat overigens goed met z’n allen!) maar een hond hebben is toch écht anders…. Je kunt ‘m trouwens volgen op Instagram!

Fotospam.

IMG_20171003_232819_508

IMG_20171007_130730_824

IMG_20171004_123534_885

IMG_20171019_180333_716

IMG_20171030_111416_592

IMG_20171024_212316_055

IMG_20171129_102422_707

IMG_20171130_152637_966

IMG_20171208_092339_543

IMG_20171215_113733_612

IMG_20171211_154857_420

IMG_20171211_161414_754

IMG_20180317_093724_133

20180316_144930

 
 

Maar hoe doe je dat dan tijdens al die reizen?

Het is me zo vaak gevraagd dat ik hier graag nog even antwoord op geef. En ik snap het! Wij hebben hier echt heel goed over nagedacht. We wilden al jaren een hondje, maar dit heeft inderdaad nooit in ons leven gepast. Tot nu! Sinds vorig jaar reizen wij een heel stuk minder. We gaan zo’n 3-4 keer per jaar ver op reis (in plaats van iedere maand) en verder reizen we sinds kort veel in Europa met onze camper of daktent en dan kan Pretzel gewoon mee. Ik werk daarnaast bijna 24/7 thuis dus Pretzel is nooit alleen en mocht ik wel de deur uit zijn – mijn vriend heeft een eigen bedrijf en in zijn kantoor zijn honden natuurlijk welkom. Het is een echt reizigershondje en hij is al op Texel, in Berlijn, Denemarken en Zweden geweest. Hij past perfect in ons leven – het is zo’n makkelijk en klein en handzaam hondje, hij gaat altijd mee naar restaurants of cafés en dus ook op reis, vindt autorijden geweldig en zelfs ritten van 6 uur geen probleem en voelt zich snel ergens thuis. Daarnaast heb ik de liefste schoonouders van de wereld (en echte hondenliefhebbers en kenners) die heel graag oppassen. Pretzel vindt het daar ook geweldig bij zijn grote broer Griffin, vriendin Esla en kattenknuffel Fides. Zie de eerste foto, zijn eigen squad! Een leuker en gelukkiger hondje kunnen we ons dus niet wensen!

Schermafbeelding 2018-03-21 om 12.45.28

Schermafbeelding 2018-03-21 om 12.45.43

IMG_20171105_093329_520

IMG_20171104_184642_972

IMG_20171030_111416_592

Zweden_Vakantiehuis_Boswezens-33

Zweden Vakantiehuis Meer

IMG_20171015_083807_520

IMG_20171109_170749_565

 
 

Kleine bikkel

Zijn we een keer wel op reis zonder Pretzel, gaat ‘t helemaal mis… Jullie zagen het wellicht al op mijn Intagram Stories. Het eerste ‘verdriet om je kind’-moment hebben we al gehad. Hoe doen mensen dat met een échte baby? Is het dan nog erger? Toen wij dan eindelijk vertrokken voor onze reis van vijf weken (geloof me: dat was best nog even slikken!) liep Pretzel al een tijdje af en toe mank. We vertrouwden het niet en mijn schoonouders hebben een foto laten maken. Diagnose: het radius curvus syndroom. Ingewikkeld uit te leggen (google!) maar teckels hebben hier vaker last van – de voorpoten groeien dan scheef omdat het ‘scharnier’ te vroeg sluit waardoor het bot krom groeit – ons werd aangeraden direct te opereren. Wij waren dus nog een paar weken weg en Pretzel werd geopereerd. Zo naar! Ik heb heel wat tranen moeten laten.

Bij beide voorpoten hebben ze een paar centimeter uit het bot gezaagd zodat alles weer recht kan groeien. De prognoses zijn heel goed en straks heeft hij nu en op latere leeftijd geen pijn meer dus natuurlijk doe je dit zonder twijfel voor je hondje, maar wat hebben wij ons afschuwelijk naar gevoeld op reis. Gelukkig was Pretzel in goede handen en hebben mijn schoonouders 24/7 voor hem gezorgd. Wat was ik blij toen ik thuiskwam! De revalidatie is nog volop bezig dus ik zit best aan huis gekluisterd (een revalidatiehuis vol kleden en kussens) maar straks kan Pretzel weer fijn mee op reis. En nu: lekker veel knuffelen. Het is even afzien, maar het is voor hem ‘t beste. Hij is nog steeds even vrolijk en los van de pijn die hij nu even heeft door de operatie zie ik dat hij veel minder last heeft van zijn voorpoten en helemaal niet meer mank loopt. Dat gaat dus de goede kant op, ik kan niet wachten tot ik ‘m weer lekker mag laten rennen in het bos.

IMG-20180302-WA0002 (1)

IMG_20180316_160653_600

 
 

Boshuis

Een andere langgekoesterde droom is dit jaar uitgekomen – wij hebben vlak voor onze reis getekend voor een mooi plekje in het bos en deze week wordt ons boshuisje geplaatst! Er zit nog een flinke verbouwing aan te komen, maar wat is dit een droom die uitkomt. Zwoele zomeravonden in het bos, een natuurhuisje met een houtkachel, een plek om te schrijven, een soort tiny house. Helaas mag je hier niet permanent wonen maar het bos is op 10 minuutjes rijden van ons huis en midden op de Veluwe – dus we wonen straks een beetje 50/50 in de stad en in de natuur. Perfect, want wat heb ik getwijfeld tussen afgelegen wonen en toch in deze fijne groene stad blijven. Ik hou jullie op de hoogte!

boshuis

 
 

En hoe is het verder?

Goed, behalve één ding: ik heb dus een soort van writers block. De voornaamste reden waarom het hier even een tijdje stil was is dat ik vijf weken letterlijk aan de andere kant van de wereld zat. Ik wilde vooruit schrijven, heb ik niet gedaan. Ik wilde daar op locatie schrijven, heb ik niet gedaan.

Een schrijfdip. Niet zo vreemd misschien, na dertien jaar bloggen en vijf jaar full time bloggen. Hier schreef ik al een eerlijk verhaal over hoe het gaat en hoe ik verder wil met What About Her, en vervolgens doe ik niet dat wat ik zou willen: weer dagelijks inspirerende reisverhalen, persoonlijke nootjes en échte momenten delen. Het schrijven lukt momenteel niet zo. Eigenlijk zat ik sowieso eventjes in een dip. Daar schrijf ik binnenkort nog wel eens over. Mijn reis was een mooi moment om hierover na te denken. Is dit nou het grote dertigers-dilemma? Want waar wil ik naartoe? Welke beslissingen ga ik nemen? Wat wil ik qua werk (ik doe nu 982302938 dingen tegelijk) en waar wil ik de focus op leggen? Laat ik dit alles eens voor mijn dertigste gaan afbakenen!

Ik ehm, heb dus nog twee maanden. Slik.

Mijn reis naar Australië, Nieuw-Zeeland en Hong Kong (in opdracht van Cathay Pacific, hoe tof eigenlijk weer?! Moet eens trots zijn op wat ik allemaal mag doen!) heeft me ondanks de Pretzelstress in ieder geval heel goed gedaan. Vijf weken in de natuur, vijf weken even niets. Ik moet het nog even laten landen. Na het reizen zijn mijn gedachten leeg en mijn hart des te voller. Nu is het weer tijd voor verhalen. Ik wil weer kleine en grote verhalen delen, over bestemmingen en reizen en persoonlijke ontwikkeling, maar ook kleine nootjes en fijne tips en dagboeken al met al – weer zoals het bloggen ooit begon. Wat vinden jullie? Wat lezen jullie graag? Vertel het me!

IMG_20180217_223914_716

IMG_20180306_145548_174

IMG_20180215_070642_788

IMG_20180304_191029_344

IMG_20180319_115315_915

IMG_20180313_081946_804

 

En… Hoe is het met jullie?

LIFESTYLE, Persoonlijk, Stories from the Heart

Leave a reply

25 comments

  1. Lotte 21 maart, 2018 at 12:26 Beantwoorden

    Yessss, weer een bijkletsblog, heerlijk! Schrijf maar waar je zin in hebt, ik lees Laura graag. :-)
    Heerlijke reis hebben jullie gehad, hoe vond je Hong Kong? Voor ons was het echt een heerlijke plek na reizen door Rusland, Mongolië en China, we hadden meteen een klik met de stad en zien ons er zelfs wonen. En dat na drie dagen haha.

  2. Denise 21 maart, 2018 at 12:31 Beantwoorden

    LOL: ‘Hoe doen mensen dat met een échte baby?’ :-)
    Hoe dan ook, je doet precies wat echte verse ouders ook doen: oneindig veel foto’s van je nieuwe wonder plaatsen. ;-) Maar superleuk voor jullie. En wat ik nog leuker vind is het boshuisje! Het klinkt héérlijk!
    Wat je schrijft over de dilemma’s rond je 30e herinner ik me ook nog goed. Ik zou je gevoel zoveel mogelijk volgen. En verder hoop ik dat je snel weer kunt focussen, ook al herken ik het 386.791 dingen tegelijk willen doen maar al te goed. Ik word ‘s nachts vaak wakker en denk dan aan ál die blogs die ik nog wil schrijven…
    Hopelijk schrijf jij ook snel weer met plezier. Vraag het niet aan ons, maar schrijf wat jij wil schrijven. Je lezers zijn weliswaar belangrijk, maar ze volgen je niet voor niets al zo lang. ;-)
    Liefs, Denise.

  3. Angelique 21 maart, 2018 at 13:01 Beantwoorden

    Wat een leuke blog en wat een ramp op vakantie je hondenkind die ziek blijkt! Wij hebben het ook meegemaakt en het is echt erg. Gelukkig komt alles weer helemaal goed met jullie Pretzel.

    En wat heerlijk een boshuisje, ik kan niet wachten om te zien hoe dat eruit gaat zien. Geniet er van!

    En wat ik wil lezen? Wat jij wil schrijven, want wat kan je leuk schrijven!

  4. Felice 21 maart, 2018 at 13:02 Beantwoorden

    Aaah die pretzel, hopelijk kan hij snel weer rond huppelen in het bos, bijna al bij jullie nieuwe huisje. Wat een lekker ding is het ook! Snap wel dat je er verliefd op bent geworden. En welcome home from the land downunder. Ik heb jullie reis met plezier op instagram gevolgd! Xx Fe

  5. Jessie 21 maart, 2018 at 13:04 Beantwoorden

    Oeeeh wat supertof dat boshuis! Dat lijkt me ook echt enorm chill. Qua writers block: misschien eerst voor jezelf schrijven in een dagboek oid en daar inspiratie uithalen voor een blog? Ik merk dat ik zelf na een weekje waarin ik totaal niet met het blog bezig ben ineens allemaal inspiratie heb voor nieuwe blogposts (maar ik ben geen fulltime blogger, dus ik denk dat dat zeker verschil maakt!). Die miljoen dingen tegelijk willen doen herken ik ook. Ik ben eigenlijk altijd bezig met wéér een aanpassing of extra activiteit. Maar het helpt heel erg om iemand te hebben (in mijn geval mijn zus) die gewoon even zegt wat wel en wat niet levensvatbaar is. Dan kun je je op één ding focussen en de rest even laten liggen voor het moment dat er wél kansen inzitten. En pretzel is the cutest name ever. <3

  6. Irene 21 maart, 2018 at 13:23 Beantwoorden

    Leuk deze bijkletsblog! Ik volg je al een tijdje trouw via Instagram (nooit genoeg foto’s van Pretzel!!) maar vind je ook ontzettend mooi en oprecht schrijven. En wat betreft het leven afbakenen: I feel ya. Net afgestudeerd + eerste baan + samenwonen + omijngodwatismijndoelinditleven zorgt op z’n tijd ook voor stress en vraagtekens.
    Vind de tips hierboven al heel goed: doe wat jij leuk vindt, want juist omdat je met passie schrijft is je content waardevol voor je volgers. En vooral, heel cliché: geniet van het leven.

    Fijne week gewenst!

    • Laura 6 april, 2018 at 20:07 Beantwoorden

      Aaah, dat vind ik echt heel leuk om te horen! Dankjewel! Aaah en ja, dat snap ik helemaal! Dat had ik toen ook… Misschien een beetje gevoelig voor. Nu weer, dertigerscrisis! Maar komt goed <3 Jij ook!

  7. Emma 21 maart, 2018 at 18:03 Beantwoorden

    Ah, wat een schattig hondje! Ik hoop dat Pretzel gauw helemaal geen last meer heeft van z’n pootjes. En ik hoop helemaal dat jij je gauw weer de oude voelt. Take your time, je trouwe volgers zullen je al je tijd gunnen :) Liefs

  8. Anne - Ditisanne.nl 22 maart, 2018 at 11:06 Beantwoorden

    Wat een onwijs schattige hond!! En kan me voorstellen hoe akelig het is om zo ver weg te zijn terwijl hij geopereerd wordt. Hopelijk knapt hij snel helemaal op.

    Een boshuisje is echt superleuk! Wij wonen in de randstad maar hebben een chaletje op de Veluwe, zo relaxt!

  9. Sabine 25 maart, 2018 at 15:19 Beantwoorden

    Wat een heerlijk artikel en nóg fijnere foto’s :D Heerlijk die hond! Leuk te lezen hoe jullie dat doen op reis en dat je m mist als hij een keer achter moet blijven. Wij hebben onze adoptiehond nu 3 maanden (komt ook snel een artikel over!) en toen ik slechts 4 dagen met mijn ouders wegging vond ik het al verschrikkelijk om hem bij de opvang te laten haha. Ik heb me hetzelfde afgevraagd: hoe ouders met kinderen dat doen. Ook echt zo tof dat jullie boshuis er komt! Onze droom is een groot bos in Colombia te kopen, om zo de natuur te beschermen en daar natuurlijk zelf in een mooi houten huisje te gaan wonen. Lijkt me zo heerlijk!

Post a new comment

Recommended:

eek

Fridiary #3

De Fridiary. Dagboekje op vrijdag. Persoonlijke nootjes tussen de droombestemmingen door. Een klein kijkje in mijn leven. Momentjes delen. Grootse dagboekjes met kleine fotootjes en kleine woordjes. De ...