TRAVEL / Finnish Lapland: an ode to nature

48
Lapland

The sun is shining in my face and colors everything orange. She shows herself. Not only the sun radiates, nature seems to have a particular shine herself at this place. Today, nature shows herself. She isn’t buried under a white blanket, as you’d expect in Finnish Lapland. She isn’t invisible, as she can be. Here, the sun plays with nature. She may show herself continuously, day and night, for weeks and so she dares not to show herself for weeks either. Day and night, pitch black. Seasons full of contrasts, but one thing dominates. Love for nature, and an incredible zest for life.

Today she is painting leafs and trees. With soft brush strokes she sweeps spots of red, yellow, green and orange on her canvas of Lapland. Pine trees rise up, as bodyguards of the earth. They take the heat in. They are crying out for some orange paint, or just some warmth. They feed on warmth until the white blanket of recognition covers Lapland. Winter. You may wonder, doesn’t it always freeze in Lapland? Is there more than white trees, feet shuffling through thick snow and crackling ice on the lakes? While I look out over a rippling river, while the sun is warming my face, I want to scream “Yes!”. Yes, there is more than snow in Lapland. At this point I don’t know Lapland any different, and it makes me hungry for more. I’m curious for the recognizable Lapland as well, with all its snow flakes – but here I see nature as she belongs to the Lappish people. Lapland revolves around flora and fauna and all that nature has to offer. It is amazing to see.

I am overwhelmed by a deep respect for nature. Touched by the way Lappish people deal with her. Faced with her strength. Nature does not punish, but works with consequences. Give and take. Here, people live with a deeply rooted respect for her. And most of all I feel the willpower to start living as pure as they do. In Lapland, people take 70% of their needs directly from nature. The water, the land, the forests and the animals are companions. It’s amazing how all creatures (unfortunately, except humans) can live in harmony, depending on each other and nature. Living here must be healing. The people here look years younger than they actually are. Healthy, glowing, bizarre cheerful. These days I’ll just join them. I see thousands of fish dance in the river. I wonder about the colors of the tress when I look up. I feel the reindeer before I even see him. I watch the reflection of the clouds in the water, and follow them floating away. Tranquility embraces me. I stare in the eyes of the husky with his blue eyes. I collect my own berries from nature. I listen to nature. Although I can’t see the Northern Lights because of the clouds, I feel grateful. I feel like Ronja Rövardotter, I feel smaller than a blade of grass, brighter than the sun, higher than to where the pine trees reach. I feel Sami. I can feel myself. One with nature.

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

Lapland

DESTINATIONS, Europa, Finland, Lapland, Nature, TRAVEL, Travel Category, Travel Stories

Leave a reply

48 comments

  1. Danique 2 October, 2014 at 17:47 Reply

    Wauw! Hoe gaaf is het om een eland tussen de bomen te spotten. En wat een overweldigende, fantastische natuur! En hallo, wanneer verschijnt je eerste boek? Verliefd op dit prachtig geschreven stukje!

  2. Sandra 2 October, 2014 at 17:47 Reply

    Ik ken Lapland ook alleen maar van de sneeuw en de sleehondentochten, maar dit ziet er ook wel aantrekkelijk uit. Blijft toch apart hoe je bepaalde kenmerken aan een land blijft koppelen ook al hoeft dat helemaal niet zo te zijn..

  3. Anne 2 October, 2014 at 18:05 Reply

    Toen ik de foto’s op instagram van deze reis zag, wist ik al genoeg. Hier staat gewoon mijn naam op! Ik kan niet wachten om me in drie lagen kleding te hullen, mijn grootste, lompe schoenen aan te doen en door de natuur te banjeren. Echt. :) (fijne foto’s, bedoel ik dus. ;))

  4. Eva 2 October, 2014 at 18:39 Reply

    Oh my. Ik wilde al naar Lapland, maar nu is het verlangen helemaal groot. Wat heb je dit fantastisch mooi geschreven en wat zijn de foto’s prachtig. Ik kan niet beslissen welke ik het mooiste vind, maar ik heb wel besloten dat ik zo’n foto zelf wil maken én wil inlijsten. (En anders neem ik er voorlopig één van jou). Wauw, Laura. Ik blijf erbij: jouw verhalen én foto’s kunnen zo in een boek. Wat een schitterend landschap, ik kan er gewoon niet over uit.

  5. Marijke 2 October, 2014 at 19:05 Reply

    Ongelooflijk, adembenemend mooi. De tekst is al even mooi als de foto’s (en die foto’s zijn echt uitzonderlijk mooi)! Lapland sprak me nooit in het bijzonder aan tot ik jou post zag… dat is toch allemaal waar reisbloggen om gaat, echt knap!

    • Laura 2 October, 2014 at 19:12 Reply

      Oh, wauw. Dankjewel! Dat is echt fijn om te horen. Zeker omdat Lapland alleen bekend staat (en vaak ook daarom de mensen aanspreekt die wel willen gaan) om het winterseizoen!

  6. Eva 3 October, 2014 at 11:20 Reply

    Laura, je hoort het veel vaker – maar complimenten kan je niet vaak genoeg krijgen – ik hou van je blog. Ik word er zo blij van, droom erbij weg, heb zin om op reis te gaan, maar ook gewoon te genieten van kleine dingen. Je schrijft zo mooi, je zou echt een boek moeten schrijven :-) Foto’s zijn ook prachtig trouwens!

  7. Linda 4 October, 2014 at 08:36 Reply

    Hoezo Lapland? Lauland! :-) Wat mooi om te ervaren dat de mensen zo met het ritme en ingrediënten van de natuur leven. Lijkt mij erg bijzonder.

  8. Mandy 4 October, 2014 at 18:35 Reply

    Ooooh mijn geliefde Finland <3 Ik krijg meteen kriebels en wil terug. Struinen door de bossen. Dankjewel dat je me weer even mee terug neemt met je mooie verhaal en foto's.

  9. Fabianne 6 October, 2014 at 14:57 Reply

    Wat fijn geschreven en wat een prachtige foto’s! Volgens mij heb ik ooit een aflevering van 3 Op Reis over Lapland gezien en ik weet nog dat het me toen ook opviel dat er zo’n goede balans tussen mens en natuur was. (Op de één of andere manier was ik je blog een beetje uit het oog verloren, maar ik ga je meteen weer volgen! Haha.)

  10. Lizet 12 October, 2014 at 19:01 Reply

    Wat heb je dit weer belachelijk prachtig opgeschreven Laura, ik sta soms echt versteld van de mooie woorden die je in zo’n mooie volgorde kan zetten. Het is echt heel bijzonder hoe je me meeneemt, ik voel de frisse lucht in mijn longen. Lijkt me een hele fijne ervaring, eventjes zo één met de natuur zijn. :)

Post a new comment

Recommended: