Mama

130
Thailand

29 October 2014. I wanted to write a story, but words remain grey today. Not just today. For three years already. Three years?! Time flies, as they say. It is true and it’s OK. Time has flown. My grieve is still there. Sometimes it floats in my mind, sometimes it swirls down my face, but sometimes it hits me so hard, pushes me on the ground and let me lie there, motionless for a few moments. That too is OK. You breathe and live in me. My world stood still for a long time, but the world around me keeps on turning. Don’t you all see that my mother is no longer there? That was incomprehensible. For a while. But you don’t have to fight anymore, and we do not have to witness your fight anymore. Despite that you could fight so hard, so full of perseverance and love. Life was unfair for a while, but I picked up the thread again. And even though this thread became much thinner, I feel happy. Despite all that I have been through. I’m grateful that I’ve had such a wonderful mother. Even though I would like to cry sometimes and want to grab your hand every day, I feel it resting on my shoulder when needed. Though it still feels as if I can call you sometimes. Or that you suddenly are standing next to me in the living room. Just how it used to be. Sometimes I have my phone in my hand already, even after three years of no one picking up. The sadness remains, but changes of color. In spite of everything, I still think life is beautiful. Just like you did. Maybe I find it even more beautiful now I know how fragile it can be. I hope you can see how I give my life color. How I fill my days and hang up all flags, how I dream like a small child but chase them with your great perseverance and how it scares me sometimes how much I recognize myself in you. I hope you can see that I’ve become a bit older. That you will see who stands next to me, because I like to tell him all about you. Have you seen that I have lit a wish balloon for you in Asia? There was a note too. I hope you are able to see that I discove the world gradually, pick all the flowers, because I always take you along. You knew this was my dream, and I made that dream come true. I miss you but I pick days and dreams, and hope that you will see all of that. I believe you do.

My dear mom died on 29 October 2011.
 

Mama

Mama wij

Wensballon

 

LIFESTYLE, Mindstyle, Personal, Stories from the Heart

Leave a reply

130 comments

  1. Arthur Coolen 29 October, 2014 at 07:26 Reply

    Lieve dochter van ons. Heel veel sterkte vandaag, en blijf je droom dromen en leven. Mama was heel trots op je, en ik weet zeker dat ze dat nu nog meer is, zou zijn, zal worden, wie zal het zeggen. Ik persoonlijk blijf geloven in het feit dat ze jou, mij, Bas nog steeds volgt en ons al het goede toewenst. En met trots op jou neerkijkt, je leven, je vriendje, je doorzettingsvermogen en levensvreugde.
    Net als ik <3
    Ja, de tijd vliegt voorbij, de scherpe kantjes zijn er meestal vanaf, we gaan door, we genieten omdat we weten dat ze ons dat toewenst, omdat ze dat zelf altijd heeft weten te doen. Door haar doorzettingsvermogen, waarvan jij een deel hebt doorgekregen, maar ook door ons, jou en mij en Bas. Omdat we allemaal onze eigen dingetjes hebben bijgedragen aan haar leven, ons leven. En soms staat dat leven weer even met een klap stil, zoals vandaag. En nemen we de tijd om weer even bij alles stil te staan, en dat is fijn. En morgen gaan we weer door, omdat we weten dat ze met een glimlach op ons neerkijkt.
    Dikke kus, lieve dochter ons.

    je papa

  2. Food Love and Happiness 29 October, 2014 at 07:54 Reply

    Aah lieve Laura, ik probeer de tranen tegen te houden terwijl ik dit lees (want zit op kantoor), maar wat heb je dit prachtig verwoord.
    Precies zoals het is, precies zoals het voelt. Ik zag ook de reactie van je vader op Facebook, wat lief. Ik herken het, de scherpe randjes zijn er (vaak) vanaf, maar het gemis blijft. Het gemis en verdriet zit soms in de kleine dingen, en soms *boem* komt het weer keihard binnen.
    Gek he, hoe het leven opeens zo hard lijkt, en nooit meer hetzelfde is, maar tegelijkertijd nog even mooi is, en inderdaad eigenlijk nog wel iets mooier, omdat je nu de dingen om je heen nog beter kunt waarderen.

    Die 1e keer 29 oktober na het overlijden hebben jullie al gehad (en ik weet hoe moeilijk die is), de 2e en daarop volgende keren voelen anders, maar blijven moeilijk. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte vandaag. Dikke knuffel!

  3. Anouk 29 October, 2014 at 08:00 Reply

    Ben er helemaal stil van. Prachtig omschreven. Ze is er altijd en overal. Laat dat een troost of eigenlijk een extra beetje geluk zijn. Ik herken echt zo ongeveer alles uit je prachtige woorden. Wat kun je toch veel leren van zo’n mooie mensen.

  4. Vanessa 29 October, 2014 at 08:02 Reply

    lieve Laura,

    Wat een prachtige woorden. Een traan loopt langs mijn wang, omdat het even leek alsof iemand mijn gevoel op papier heeft gezet. Hoe herkenbaar.
    Laura ik wil je heel veel sterkte wensen en denk er altijd aan dat je moeder bij je is. Ze kan het niet anders dan prachtig vinden, wat jij allemaal doet! Blijf je spirit altijd volgen

  5. Lieke 29 October, 2014 at 08:51 Reply

    Wat een onwijs mooi geschreven stuk van jou en je vader. Ik voel de liefde door de woorden heen.
    Heel veel sterkte gewenst en koester al de mooie herinneringen. Liefs, Lieke

  6. Eva 29 October, 2014 at 09:16 Reply

    Lieve Laura, ik weet zeker dat je moeder trots op je is en ik geloof er heilig in dat ze altijd bij je is, met je mee leeft, met je mee kijkt. Trots is op jouw keuzes, jouw leven, jouw doorzettingsvermogen, jouw talenten, jou als persoon.. Veel knuffels en sterkte vandaag..

  7. fleur 29 October, 2014 at 09:44 Reply

    Deze post lezen tijdens college was mischien niet 1 van mijb beste ideeen, moest even 3x heel hard slikken.

    Mijn papa is 1,5 jaar geleden overleden en oh wat zijn je woorden waar en oprecht.

    Bedankt voor het delen van je gedachten.

    Fleur

    • Laura 29 October, 2014 at 13:00 Reply

      Ahhh. Ik heb een kantoordag en ik moet ook de hele tijd slikken. Vooral door alle lieve comments. Wat naar dat je helaas weet hoe het voelt. Jij ook een knuffel.

  8. Jaimy 29 October, 2014 at 10:49 Reply

    Lieve Laura wat heb je dat prachtig verwoord. Ik weet zeker dat je moeder ontzettend trots op je is en altijd bij je is en met je mee leeft. Heel veel sterkte!

  9. Curly Creative 29 October, 2014 at 11:00 Reply

    Geen heel verhaal? Meid je hebt dit echt prachtig geschreven. Ik wil je wat zonnestraaltjes sturen om je wereld een klein beetje lichter te maken. Veel sterkte op deze nare dag <3

    Liefs

  10. Leonie 29 October, 2014 at 11:25 Reply

    Oh Laura, ik weet zeker – net zoals je pap het zo mooi heeft beschreven – dat je mama heel trots op je is. Het is heel begrijpelijk dat je haar zo mist, maar ze heeft je ook genoeg geleerd om dat missen om te zetten in iets heel erg mooi. You showed that. Ik ga niet eens meer zeggen dat je het mooi verwoord hebt because that trick is getting old, maar ik durf te wedden dat ze lachend op je neerkijkt na die mooie woorden. Vandaag is vast moeilijk en grijs, maar ik stuur je een heleboel liefde ter compensatie <3

  11. Fabianne 29 October, 2014 at 12:00 Reply

    Wauw. Tranen in mijn ogen. En dat heb ik niet zo snel. Ik durf te wedden dat ze ontzettend trots op je is, of zou zijn geweest. Heel veel sterkte vandaag Laura!

  12. FEmke 29 October, 2014 at 16:00 Reply

    Jeetje, ik heb tranen in mijn ogen.. Ik weet hoe het is om iemand te missen, mijn oma is alweer 3 jaar geleden overleden. Heel veel sterkte vandaag en ook de komende dagen, je moeder is ongelofelijk trots op jou! Dat is 1 ding wat zeker is.

  13. Deborah 29 October, 2014 at 17:34 Reply

    Laura, wat heb je het prachtig verwoord. Traan loopt langs m’n wang, veel sterkte sterke vrouw!
    Je mam is bij je, altijd.

  14. nenacecilia 29 October, 2014 at 17:49 Reply

    Heel mooi. Zelf kan ik me dit niet zo goed voorstellen want ik heb niet zo’n lieve mama… Maar wat vind ik het erg voor je. Ik kan me best inbeelden dat dit gemis niet minder wordt, maar alleen maar erger. Veel sterkte! Je mama zou fier op je zijn!

  15. Marte 29 October, 2014 at 18:15 Reply

    Weer kippenvel…
    Je bent een mooi mens en je schrijft zo ontzettend prachtig. Je moeder is trots op je, dat is zeker!
    Dikke knuffel.
    Liefs, Marte

  16. Kim 29 October, 2014 at 18:58 Reply

    Prachtig.. brok in mijn keel.. het gemis gaat inderdaad nooit weg.. Hier bijna 15 jaar geleden..

    Sterkte vandaag en alle andere dagen dat je het moeilijk zult hebben <3

  17. Rymke 29 October, 2014 at 20:23 Reply

    Je hebt precies weten te verwoorden wat ik ook al vier jaar voel. Prachtig. Een waar cliché: Het gemis wordt niet minder, je leert ermee omgaan.

  18. Lizet 30 October, 2014 at 07:59 Reply

    Ik vind het zo knap dat je dit onder woorden brengt en aan ons laat zien. Dit maakt je kwetsbaar en daarmee stel je je open voor steun van andere mensen. En dat is echt heel moeilijk (vind ik). Ik was waarschijnlijk in een hoekje gekropen en had iedereen van me afgesnauwd. Je bent bijzonder, en ik weet zeker dat je mama met heel veel trots met je mee kijkt. :)

  19. Danielle 30 October, 2014 at 09:33 Reply

    Oh liefje, wat een grijze bladzijde. Maar wat had jij een mooie, lieve moeder. En wat zal ze inderdaad trots op je zijn. Dat zijn wij al, maar zij natuurlijk het allermeest. Kus en knuffel voor jou!

  20. melissa 31 October, 2014 at 00:26 Reply

    Mijn mama is nu 5,5 jaar overleden, nog gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Gelukkig maar. Op dit soort dagen is het altijd fijn om een beetje extra steun te krijgen van de mensen om je heen. En net als ik, heb jij -denk ik- ook een lieve familie die er voor je is, en des te meer koester je dat dan. Je bent de helft van haar, dat is een heel bijzonder iets, je neemt haar mee met alles wat je doet. Kijk eens waar je nu staat in het leven. Ik denk serieus waar, dat jouw mama niet trotser zou kunnen zijn. Je bent gelukt. <3

    Liefs Melissa

  21. Sabrina 1 November, 2014 at 19:32 Reply

    Dat kwam even hard binnen, ik kan mijn tranen niet binnen houden. Echt prachtig geschreven, één van de mooiste stukjes tekst die ik heb gelezen. Ik kan me zo voorstellen hoe moeilijk het is als iemand waar je zoveel van houdt opeens ‘weg’ is, zeker als je het gevoel blijft houden dat je even kan bellen of iets dergelijk. Ik heb nooit iemand moeten verliezen die zo dicht bij me staat – gelukkig -, maar ik snap dat het elk jaar zo moeilijk is op deze dag en natuurlijk het hele jaar door. Ik wens je heel veel sterkte en ik weet zeker dat je moeder trots op je is!! En zoals je zelf zegt, je neemt haar op al je reizen mee en samen ontdekken jullie de wereld (:

    Heel veel sterkte en heel veel liefs, Sabrina

    • Laura 5 November, 2014 at 18:09 Reply

      Ahhh, ergens vind ik het heel mooi dat je dat zegt. Dankjewel. Toch bijzonder dat je je even hebt kunnen verplaatsen. Wat lief. dankjewel Sabrina.

  22. Saskia 7 November, 2014 at 17:54 Reply

    Het is alweer even geleden dat je deze blog schrijft.
    Maar ik wil er toch nog even op reageren. Mooi om te lezen dat je dingen koestert en sterkte met de moeilijke momenten!

  23. Madeleine 14 November, 2014 at 22:27 Reply

    Er blijft altijd een draadje tussen moeder en kind
    in zon en in regen, in storm en in wind
    Zo’n draadje dat breekt niet ook al mist een van de twee
    want de liefde van een moeder neem je altijd met je mee.

Post a new comment

Recommended: